Fuad Poladovun həyat yoldaşı: "Deyirdi, qoyma məni "Azdrama"dan götürsünlər"

Fuad Poladovun həyat yoldaşı:
16:32
11.05.2018
6992
Mədəniyyət
A

"Ölkə.Az" musavat.com-a istinadən mərhum Xalq artisti Fuad Poladovun həyat yoldaşı Gülüstan Poladovanın müsahibəsini təqdim edir:

- Haradan başlamışdı tanışlığınız?

- İncəsənət Universitetindən.  İkimiz də orada işləyirdik. Münasibətlərimiz son dərəcə rəsmi idi. Günlərin birində baxdım ki, işdən gec çıxmaq lazım gələcək, qaranlığa düşəcəm. Özlüyümdə dedim, “görəsən necə gedəcəm?” Gözləmədiyim halda qayıtdı ki, “sizi ötürərəm, Gülüstan xanım”. Mən bir az konkret və sərt cavablı adamam. Kəsə cavab verdim ki, “ehtiyac yoxdur, sağ olun”. Sonra iş yoldaşlarımız bir stol arxasında əyləşib qızğın mübahisə edirdilər. Xanımlardan biri bərkdən dedi:  “Gülüstan, gəl yaxın otur ki, görəsən məni”. Sözün deyilişini bir az bəyənmədim, düzü, cavab verdim ki, “sizi elə aralıdan da yaxşı görürəm, narahat olmayın, danışın”. Bu iki hadisədən sonra yaxınlaşdıq biz Fuadla. Heç nə demədən, bir də gördüm, ciddi bir münasibətə keçib söhbətlərimiz. Sonra münasibətini bildirdi. Biz nişanlandıq və nikah bağladıq qısa zamanda. İki aydan da sonra toyumuz oldu.

- Niyə məhz o iki hadisə yaxınlaşdırdı sizi?

- Bilirsiniz, o özü də kəsə, konkret adam idi. Bəlkə də bizi özümüzdən xəbərsiz elə xarakterlərimiz yaxınlaşdırdı. Xoşuna gəlməyən məsələlərə dərhal və yerində münasibəti olurdu onu. Mən də o cürəm. Sonradan özü zarafata salıb deyirdi ki, öz aramızdır, bizim məsələni o iki hadisə həll elədi.

- Onu tanıyanda işləyirdiniz, peşəniz aktyorluq olsa da, pedaqoji fəaliyyətlə məşğul idiniz İncəsənət Universitetində. Niyə bitdi?

- Ailə qurmuşduq. Ana olmağa hazırlaşırdım. İşə də metro ilə gedib-gəlirdim. Bir dəfə özümü çox pis hiss elədim metroda. Ona bütün günümün hesabatını verirdim. Bunu o tələb eləmirdi, bilirdim ki, belə olması xoşuna gəlir. Xarakterinə bələd idim. O üzdən neynədim, nə oldu, hamısını, kəlmə-kəlmə anladırdım Fuada. Özümü metroda pis hiss elədiyimi də dedim. Dedi, bitdi, sən daha işləmirsən.

- Mübahisə və ya müzakirə elədinizmi?

- Qətiyyən. Onun qərarları heç zaman müzakirə edilməyib. Həmişə onlara əməl olunub.

- Təəssüflənmədiniz?

- Özlüyümdə pis oldum, amma sonra dedim, belə lazımdırsa, başqa cür ola bilməz. O, bilirsiniz, necə idi, məsələn, mən bazar-dükan nədir, bilməzdim. Hamısını özü edirdi ki, mənə əziyyət olmasın. Mən altı-yeddi aydır bazar-dükan tanıyıram. Onun xəstəliyi güclənəndən sonra yəni.

- Çox ağrıyırdımı?

- Əslinə qalanda əvvəl aylarda o qədər ağrısı yox idi. Çox müayinələrdən keçdi. Heç kim nə baş verdiyini bilmirdi. Problem onda səsinin tutulması ilə biruzə vermişdi özünü. Səsi tutulmuşdu bir az. Dedi, Gülüstan, niyəsə səsim tutulur mənim. Dedim, hamıda olur. Yəqin əsəbdən, narahatlıqdandır, keçər.

- Niyə gərgin idi bu qədər?

- Azdramadan getmişdi. Qəbul eləyə bilmirdi haqsızlığı. Az sayda mübarizə aparmağı bacaran adamlardan idi. Haqsızlıq görəndə onu susdurmaq qeyri-mümkün olurdu. Son tamaşasını oynayıb gedirdi sevdiyi səhnədən. Mən sonradan eşitdim, həmkarları deyir ki, onun səhnəyə son baxışı çox dəhşətli olub. Tamaşa bitib, hamı başına yığılıb sağollaşmaq üçün, o isə çox kədərli və diqqətli baxıb səhnəyə. İndi deyirəm, kaş Allahın altında biləydim o anda nə düşünmüsən, ay Fuad? Bəlkə də deyib ki, çətin bir də görüşək, əlvida!.. Düzdür, o gedişdən sonra Fuadın Rus Dram Teatrında gözəl rolları olub, amma mənim üçün onun bütün gərginliyi Azdramadan gedəndən sonra başladı. Adam elə bil düşdü. Amma bu mövzularda həmişə susurdu. Bir söz soruşanda da dönüb üzümə baxırdı. Anlayırdım ki, deyir, soruşma, sənin nəyinə lazım?... Daha dinmirdim mən də.

- Necə idi son günlərində?

- Son aylarda  mən oğlum və qızımdan başqa kimsə olmadı yanında. İstəmirdi, deyirdi, məni belə görməsinlər, siz də unudun, belə yadda saxlamayın.

- Necə idi ki?

- Zəifləmişdi çox, sınıxmışdı.

- Son şəkilləri varmı barı?

- Oyy, siz nə danışırsınız? Mən onu heç çəkərəmmi elə vəziyyətdə? Qoyarammı ki, kimsə çəksin? Əsla, qətiyyən olmaz! Ömür boyu ola bilməzdi! Hələ qızım dedi, ana, bilmirəm niyə, ataya baxıram, baxıram, elə gedib sarılmaq istəyirəm...

- Niyə sarılmırdı?

- Fuad vidaları sevməzdi. Ona sarılmaq ayrılıb harasa getmək kimi gəlirdi. Bizə qastrola gedəndə, bir də dönüb gələndə sarılıb öpərdi, ümumiləşdirib də sevgisini bildirirdi, baxın ha, sizi çox sevirəm mən. Onu tanıyanlar bilir, sofu adam idi Fuad. Yeməklə də arası olmazdı. Amma son aylar elə bil iştahası açılmışdı. Ürəyi nə istədi, necə istədi hazırladım onun üçün. Ən çox onda ümidlənib, inanmışdım möcüzəyə, olmadı. Bəzən deyirdi, yeməyinin dadı yoxdur, Gülüstan. Mən anlayırdım niyə belə dediyini.

- Niyə?

- Kimya terapiyası qəbul edirdi. O çox ağır bir şeydir. Vurduğu ziyanlardan biri də insanda ağız dadının itirilməsi olur. Mən bilmirdim nə deyim. Deyirdim, sən elə məni bəyənmə, tənqid elə. Beləcə, zarafata salırdıq, gedirdi. Son günlərdə isə iştahası tamam zəiflədi. Hətta nəfəs almasında problem var idi.  Oksigen balonu gətirtdik evə ki, rahat olsun ona. Dedi, özüm nəfəs alıram, lazım deyil hələ.

QEYD: Bu məqamda dediyi sözlərə nəinki özü heç mən də dözə bilmədim.  Gülüstan xanımı bilmirəm, mənimki yazıq-yazıq ağlamaq idi. İnsan acizliyinin etirafı qədər dəhşətli nəsə yoxdur dünyada...

- Fuad süni heç nəyi sevmirdi. Bəlkə elə bilirdi, düzələcək, hər şey əvvəlki kimi olacaq, bilmirəm. Amma o lap son ana, nəfəs alması mümkünsüzləşənə qədər özü nəfəs almağa çalışırdı. Nəfəsinə belə sünilik qatılmasını istəmirdi. O qədər dirənişli, sərt, qətiyyətli adam idi. Lap axır anlarda artıq mümkünsüz idi. Nəfəs dayanırdı, məcbur qalıb “kislorod” qəbul elədi.  Yataqdan qorxurdu. Amma gərək heç nədən qorxmayaydı. Bir də xəstə olan adama baxıcı tutulmasını sevmirdi. Görürdüm, tanıdığı kiməsə baş çəkməyə gedəndə, orda xəstə baxıcısı görüb pərt olur. Deyirdi, Gülüstan anlamıram, ailəsinin üzvünə adam necə baxmaya bilər, necə baxıcı tutar? Necə deyər ki, gücüm çatmır, iyrənirəm?  Son anına qədər özüm baxdım ona. Kimsəni yaxın buraxmadı, nə o, nə də mən. İndi yəqin ki, çox rahatdır, daha ağrımır.

- Evdar xanımsınız, ailə gəliriniz ancaq Fuad müəllimdən idi...

QEYD. Nə deyəcəyimi anlayır. Heç qoymur bitirim cümləni.

- İndi də balalarımın canı sağ olsun. Yəqin hər şey yaxşı olacaq. Həmişə çıxış yolu var, təki canı salamat olsun adamın.

QEYD: Qürurun bu boydası olmur. İşsizdir, işə düzəlmək üçün kimsəyə ağız açmaq kimi niyyəti yoxdur. Həyat yoldaşının cizdiyi plana uyğun yaşayır. Bütün mərasimi öz hesabına, kimsədən nəsə istəmədən, gücü yetənə qədər edir. Heç bir çürük alma da əlinə ala bilməz kimsə yas yerinə gələndə. Fuadın ruhu ağrıyar, olmaz deyib. Belə şəxsiyyət olmaq çox zor işdir. Bunu Fuad Poladovdan bilirdik, indi bir də xanımından gördük.

- Qəribə adam idi Fuad.

- Nə qədər qəribə?

- Uşaqlarına qarşı qeyri-adi həssaslığı var idi. Balaca olduqları vax birində yüngül soyuqdəymə hiss eləsəydi, məndən küsürdü, dindirmirdi. Deyirdim, ay Fuad, axı olur xəstələnirlər, uşaqdırlar. Belə böyümüşük biz də. Axı ola bilməz ki, uşaq böyüyənə qədər bir dəfə də olsun xəstələnməsin. Deyirdi, olmur, olsun, xəstələnməsinlər.

 - Bir neçə gündür yoxdur, yoxluğunu nədə hiss eləyirsiniz?

- Yoxdur deyə bilmirəm hələ. Evə gələn-gedən var, yaram təzədir. Baxmayaraq xəstəliyini də, sonunun da necə olacağını bilirdim. Onun getməyini gözləmirdim. Möcüzəyə inanırdım. Bəlkə də mənim möcüzələrə inamım Fuadla bitib. Biz susaraq anlaşmağı bacaran adam olmuşuq onunla. Ən sevdiyi yer idi mətbəx. Bəzən orda da məşq eləyirdi, ssenari ilə tanış olurdu.

 - İş otağı yox idimi?

- Sevmirdi o belə şeyi. Hər yerdə məşq eləyə bilərdi Fuad, mətbəxdə, qonaq otağında, yataq otağında, balkonda, lap bayırda, yəni hər yerdə. O məşq eləmək istəyirdisə,  yerin fərqi yox idi. Özəl bir keyfiyyəti var idi. Fuad ssenaridəki bütün mətnlərini əli ilə yazırdı. Hərdən deyirdim, sən yorulursan, ver bir az yazım, kömək olsun sənə. Deyirdi, yox, Gülüstan, öz xəttim olmasa, elə bilirəm, yadımda qalmayacaq mətnlər.

- Dururmu o əlyazmaları?

- Ölümündən az əvvəl xeyli şeyi, şəkilləri yığıb muzeyə təhvil verdi. Amma öz əlyazmaları, dəftərləri durur, evdədir. Hələ Hökumə Qurbanovanın də ssenari dəftərləri var idi onda. Deyirdim, niyə saxlayırsan? Deyirdi, mənə verib axı.

- Hökumə xanımın dəftərləri də durumu?

- Yox, yır-yığış edəndə əşyaları arasında onları da muzeyə yolladı. Sonra da gedib teatrdakı qrim otağını boşaltdıq. Əslində boşaltdıq deyəndə elə bir şey də yox idi. Bir-iki ssenarı, şəxsi əşyası, geyimi, vəssalam... Özü evdə arxivini təftiş eləyib muzeyə yollayanda, bəzi şeyləri dedim qoy qalsın. Dedi, nə ehtiyac var qalmasına? Nəyinizə lazımdır bunlar? Verirəm getsin. Yarızarafat dedim ki, barı toy şəkillərimizi saxla.

- Onları da verirdi?

- Yox, nə danışırsınız, sadəcə mən deyirdim, o da bilirdi ki, qəsdən deyirəm, gülümsəyirdi.

- Yəqin video çəkilişi də qalır toyunuzun?

- Yox. Onun qəribə yanaşmaları var idi. Cəmi iki-üç toy şəkilimiz var. Baxmayaraq gözəl toyumuz keçmişdi, qoymadı çəkilişini etsinlər. Çox israr edirdi yaxınlarımız, axırda döndü, dedi, bilirsiniz nə var, bütün gözəl hislər insan qəlbində qalsa, beynində xatırlansa yaxşıdır. Mən belə istəyirəm, toy çəkilməyəcək, vəssalam. Kimsə onun qərarına qarşı durmadı.

- Susub anlaşma dediniz bayaq, o necə olurdu?

 - Hə, qayıdacaqdım o söhbətə özüm də. O bilirdi mən mətbəxdə iş görürəm, mən də bilirdim, Fuad yan otaqdadır. Ya televizora baxır, ya nəsə oxuyur, ya sadəcə oturub, yəni ordadır. Onu da deyim ki, axır vaxtlar özü olan verilişlərə, film, tamaşalara baxmırdı. Niyəsini sorurdum. Əli ilə işarə eləyirdi ki, istəmirəm. Hə, onu deyirəm axı, yan otaqlarda olurduq, arada bir divar var, yəni yanımdadır. Biz hansımızsa olmayanda, o yoxluğu, boşluğu hiss eləyirdik. Mən olmayanda israrla axtarırdı. Deyim ki, evdən az-az çıxan adamam, amma o nadir hal olanda belə axtarırdı. Gülüb deyirdi ki, darıxır adam.

- Bəs indi?

- İndi özü getdi, darıxır adam. Mənim bütün yan otaqlarım onsuzdur, boşdur. Hələ anlaya bilmirəm bunun həqiqət olduğunu. Bilmirəm dözmək necə olacaq, amma dəqiq bilirəm ki, boşluq var, dərin boşluq.

- O hər şeyi sizə bir-bir vəsiyyət eləmişdi...

- Hə, hər şeyi. Sözbəsöz. Son günlərdə yaxşı danışa da bilmirdi. Gec başa düşürdüm hərdən. Bəzən uşaqlara deyirdim, anlamadım, görün ata nə dedi.

- Nə deyirdi?

- Deyirdi, Azdramadan götürülməyimə yol vermə, hər hansı başqa yerdən də, evimdən, ancaq evimdən çıxar məni. Birdən gəlib sənin “saqqızın oğurlayarlar”, birdən kiməsə əl açarsan, birdən nədəsə mən qoyduğum qaydanın əksinə gedərsən, birdən kimsə nəsə verə bilər, yollayar, bax a, deyirdi, Gülüstan, bax, məzarımda tərs dönərəm, halal eləmərəm heç nəyi.

- Necə oldu, əməl edə bildinizmi?

- Bircə-bircə...

- Gələn oldumu? Kömək təklif edildimi?

- Elədilər, indi də edirlər, dedim, Fuad özünün qaydalarını qoyub. Hər şeyi necə eləmək planı cızıb mənə. Bir addım da o plandan kənara çıxa bilmərəm. Hamı var olsun.

- Nazirlikdən gəldilərmi?

- Yox, görmədim kimsəni. Heç lazım da deyil. Gələn də sağ olsun, gəlməyən də. Fuad elə kişi, adam idi ki, onun heç kəsdən minnətli dəstəyə ehtiyacı yox idi. O, hər şeyi imkanı daxilində və gücü çatan qədər eləməyi sevən adam idi. Elə də elədi. İndi mən də hər şeyi onun kimi, gücüm çatan qədər eləyirəm. O çox ağrıdı yaşaya-yaşaya. Mən onun ruhunu ağrıdacaq heç nəyin baş verməsinə yol vermərəm.

- Gülüstan xanım, Azdramanın rəhbərliyi gəldimi, sonra yenidən. Deyirlər Azər Paşa Nemətov soyuqqanlı yanaşıb hadisəyə...

- Vallah, mən bəzən adamları başa düşmürəm. Necə ola bilər ki, burda özünü sənə yaxın göstərən adam, başqa yerə gedə, orda başqa cür davrana, ayrı söz deyə, sənə aid məsələ ilə bağlı.

- Konkret kimə ünvanlanıb bu təəccübünüz?

- Özünü ikili aparan hər kəsə. Əlini çiynimə toxundurub başsağlığı verənlər var idi burda, sonra görürəm başqa cür danışırlar. Necə belə olmağı bacarırlar? Heyrət içindəyəm.

- Hər şeyi deyirsiniz, məzar daşına hansı şəkilini vurmağı vəsiyyət eləyib bəs?

- Heç hansını.

- Necə yəni?

- Dedi, məzar daşında şəkilim olmasın. Bilmirəm niyə, amma istəmədi.

- Ona da əməl edirsiniz?

- O istəyəndən sonra necə əməl eləməyə bilərəm ki?

- Bu bir az ağır söhbətdir...

- Mən də qəribə oluram, amma neyləmək olar, onun sözü yoxluğunda da qanundur. Yəqin ki, olmayacaq deyibsə, olmayacaq, vəssalam!

- Varlığında olduğu kimi?

- Bəli. O belə adam idi. Bir qərarı verdisə kimsə onu döndərə bilməzdi. Bu istər iş, istər evə aid məsələ olsun. Belə idi Fuad. Qərarı varsa, heç söz deməyin adı yoxdur ona.

- Bu söhbətlərinizə nə deyərdi sizcə?

QEYD: Üzünü evin divarında qoyulan böyüdülmüş şəkilinə çevirir sənətkarın.

- Mütləq deyərdi ki, çox danışdın ha, Gülüstan, lap çox, sus!..

 

ŞƏRH YAZ
0

"Papağımı bulvarda yerə qoyub yolçuluq edərəm, yaşadığım torpağa ayıb olar" — YALÇIN RZAZADƏDƏN ŞOK MÜSAHİBƏ

14:03
17.08.2018
18586
Mədəniyyət
A

Xalq artisti Yalçın Rzazadə "Ölkə.Az"ın suallarını cavablandırıb. 

 –  Yalçın müəllim, səhhətiniz necədir?

 –  Ürəyimdə arterial klapan dəyişməlidir. Bir-iki dəfə kiçik əməliyyat olundum, amma xeyri yoxdur. Qan təzyiqim hər gün 240-220-yə qalxır. Artıq təcili tibbi yardım əməkdaşları məni tanıyırlar. Sağ olsunlar, hörmətə üstümə iki-üç təcili yardım gəlir. Öd kisəmdə böyük daşlar var, əməliyyat olunmalıdır. Ancaq etmək mümkün deyil. Çünki qan təzyiqiylə ürəyimin problemlərinə görə narkoz verməkdən qorxurlar. Narkoz alsam, ayılmaya bilərəm, ürəyim zəifdir. Digər tərəfdən özümü bu gün heç kimə lazım olmayan sənətkar sayıram. Çünki mənə tamamilə heç bir diqqət yoxdur. Ötən il peşəkar səhnədə əlli ilim tamam oldu. Bir nəfər zəng vurub təbrik etmədi. Axı mən əlli ildə vardan, dövlətdən, puldan imtina etmişəm, dövlətim, millətim, bayrağım demişəm. Millətimin sənətini xarici ölkələrdə təqdim edən adamam. Azərbaycanda yeganə sənətkaram ki, Cahangir Cahangirov, Tofiq Quliyev, Telman Hacıyev, Nəriman Məmmədov, Emin Sabitoğlu, Oqtay Kazımi, Elza İbrahimova, Ramiz Mirişli, Oqtay Rəcəbov, Eldar Mansurov, Aydın Ağasıyev, Firəngiz Babayeva, Tofiq Babayev kimi bəstəkarların arasında sənətim böyüyüb, püxtələşib. Bu bəstəkarlar mənə onlarla, yüzlərlə mahnılar yazıblar. Mən həmin sənətkaram ki, "Qaynana", "Gün keçdi", "Dədə Qorqud", "Baladadaşın ilk məhəbbəti", "Od içində", "Bayquş qayıdanda" kimi filmlərin səsələndirdiyim mahnıları bu gün də dünya azərbaycanlılarının dilindədir. Həmin mahnılar bugünkü nəslin proqramlarında, repertuarında yer alır. Altmış səkkiz ölkədə Azərbaycanı, musiqimizi təmsil etmişəm. Bu ölkəyə gitaranı ilk dəfə gətirən sənətkaram, geyim zövqünü dəyişən sənətkaram. Mənim oxuduğum "Bakı, sabahın xeyir"lə dövlətimin, millətimin səhəri açılır. 
Bütün səhnə geyimlərimi, ayaqqabılarımı türk dostum göndərir, Türkiyəyə getmək üçün biletimi alır. Bunları türk edir, Azərbaycanda kimsə etmir.

Mədəniyyət Nazirliyində Seva adlı bir qadın var. Kimsə mənimlə bağlı ona zəng vuranda həyasızcasına deyib ki, Yalçına dövlət üç dənə mənzil verib. O mənzillərin birini satıb, birini də təmir edib kirayə verib. Bu mənə böyük təhqir deyilmi? Mədəniyyət Nazirliyindən zəng vurub deyirlər ki, sən niyə AZTV-nin solistliyindən çıxdın? Deyirəm, neçə illər canımı verdim, indi çıxdım Mədəniyyət və İncəsənət Universitetinin professoruyam.

 –  Yalçın müəllim, doğrudanmı sizə dövlət tərəfindən üç mənzil verilib?

 –  Təbii ki, yalan söhbətdir. Məgər mən alverçiyəm? Belə sözlər mənimçün böyük təhqirdir. Dövlət adama üç dəfə ev verər? Guya birini də kirayə vermişəm.

 – Seva xanım dediyiniz şəxs Mədəniyyət Nazirliyində hansı vəzifəni daşıyır?

 – Deyəsən şöbə müdiridir, dəqiq bilmirəm. Bu yaxınlarda mənə deyir ki, sən solistlikdən niyə çıxdın? Deyirəm, axı çıxmağımın, yaşımın sənə nə dəxli var? Deyir ki, AZTV-də qalsaydın, sənə orden verilərdi. Dedim, mən bilmirdim ki, Azərbaycanda AZTV-nin xalq artisti ayrıdır, Mədəniyyət Nazirliyinin xalq artisti başqadır. Mənə həm əməkdar artist, həm də xalq artisti fəxri adlarını Ulu öndər Heydər Əliyev verib. Bu yaxınlarda mənimlə oxumuş sənətkar küçədə yıxıldı, öldü. Yəqin ki, bir gün sizə xəbər çatacaq ki, Yalçın yol gedəndə yıxıldı öldü (kövrəlir).

 – Allah ömrünüzü uzun eləsin...

 –  Belə münasibət olar? Bütün həyatımı, gəncliyimi sənətə qurban vermişəm. Bilsəydim ki, sənət qarşı belə murdarçılıq olacaq, gedib araqdan-siqaretdən satıb, bir parça çörəyimi qazanardım. Başdan ayağa xəstəyəm, ayaqlarım işləmir. Bunları demək istəmirəm e. Hamı məni şəxsiyyət kimi tanıyır. Amma türk oğlu türkün mənə elədiyinin yüzdə birini Azərbaycanda etmirlər. Məgər bunun üçün yaşamışam? Hər zaman şəxsiyyətimi saxlamışam. Axı toyxana mahnıları oxuyub pul qazanmamışam, dahi sənətkarların arasında böyümüşəm. Dünyanın simfonik orkestrləri ilə oxumuşam. Azərbaycanın simfonik orkestri, estrada orkdestri, xalq çalğı alətləri orkestriylə çıxışlarım olub, "Dan ulduzu"nun bünövrəsini Gülarə Əliyevayla qoymuşuq. Son gününə qədər birlikdə çalışmışıq. Dahi Vaqif Mustafazadə ilə yeddi il işləmişəm, dostluq etmişik, "Sevil" ansamblı yaratmışıq. Rusiyanın ən məşhur simfonik orkestrləri və musiqiçiləriylə işləmişik. Axı mən uşaq deyiləm. Bəlkə də bu sözləri deməzdim. Amma görürəm ki, məni öldürmək istəyirlər, öldürsünlər. Verilən təqaüdü də əlimdən almaq istəyirlərsə, alsınlar. Papağımı bulvarda yerə qoyub yolçuluq edərəm, mənə ayıb olmaz. Ayıb mənim yaşadığım torpağa olar. Əgər prezidentimiz mənə təqaüd verməsəydi, onda nə edərdim? Böyüyün böyük dərdi var, kiçiyin kiçik dərdi. Ailəm böyükdür, xərclər çoxdur. Sənətkaram, hər zaman zövqlə geyinən, yaşayan adamam. Bu gün mədəniyyətdə, incəsəntdə mənim kimi adamları bir yerə toplasan, on beş nəfər eləməz. Belə insanlar qorunmalıdır və borclarıdır. Yerdən çıxmamışam, göbələk deyiləm, gəncliyimi bu sənətə vermişəm. İnanın ki, qarşıma avtomobil açarı qoyublar ki, toyda üç mahnı oxu. Amma mən ondan imtina edib xaricə dövlətimi təmsil edib, xırda qonorar almışam. Hər zaman sənəti puldan üstün tutmuşam.

 –  Belə anladım ki, daha çox umduğunuz ünvan Mədəniyyət Nazirliyidir...

 –  Allah Rəşid Behbudova da, yoldaşına da rəhmət eləsin. Tez-tez telefonla danışardıq, deyərdi ki, Rəşid səni çox istəyirdi. Nazirlikdəki qadının mənə ev satırsan, kirayə verirsən deməyindən bir neçə dəqiqə sonra Rəşid Behbudovun xanımı mənə zəng vurdu. Gördü ki, əhvalım yaxşı deyil. Deyir, axı sən o Sevanın cavabını niyə vermədin? Niyə məni alverçi kimi təqdim etmək istəyirlər, anlamıram. Görün indiyə qədər haqqımda xoşagəlməz söz deyən olubmu? Çünki hər zaman xalqın arasında olmuşam, millətimi sevirəm, kiçiklə kiçik, böyüklə böyüyəm.

 – Hazırda yeganə dolanışıq mənbəyiniz aldığınız təqaüddür?

 – Bəli, ancaq təqaüdlə dolanıram. Deyirlər ki, get, bağda istirahət elə. Heç vaxt bağım olmayıb, yalnız bir mənzilim var. Söhbət mənzildə deyil e. Ömür boyu villanın, malikanənin nə olduğunu başa düşməmişəm. Azərbaycan səhnəsinə zövqlə geyinməyi gətirən şəxs mənəm. Gitarayla konsertlər, cinslə səhnəyə çıxmaq, sənətə yeni ruhu də mən gətirmişəm.

 –  Dövlət konsertlərinə dəvət edilirsiz?

 – Axırıncı dəfə İslam Səfərli və Gülarə Əliyevanın xatirə gecəsində iştirak etmişəm. Millət məni alqışlarla qarşıladı. Televiziya konsertlərinə gündə dəvət edilirəm. Amma bu yaşımda hər verilişə gedə bilmərəm. 

 –  Həyatınızı bu sənətə həsr etdiyinizə peşmansınızmı?

 –  Çox peşmanam. İstəmirəm kiminsə mənə yazığı gəlsin. Elə olacaqsa, Allah məni yüz dəfə öldürsün. Kimdənsə nəsə istəməli deyiləm, özləri etməlidirlər. Bir neçə il əvvəl dostumun yubileyində Vergilər Nazirliyinin əməkdaşlarıyla eyni masada oturmuşduq. Biri dedi ki, siz niyə Fazil müəllimin (keçmiş vergilər naziri Fazil Məmmədovu nəzərdə tutur-red.) yanına yanına gəlmirsiniz, sizin xətrinizi çox istəyir. Dostum cavab verdi ki, Yalçın müəllim getməz. Həmin şəxslər dedilər ki, Fazil müəllim, yaxud başqa nazir yardım etsə də, öz cibindən yox, xalqın büdcəsindən edəcək. Yəni, o pullar da xalqındır, siz də. Demək istədiyim odur ki, ömrümün əlli ilini xalqıma, sənətimə həsr etmişəm. Sovet dövründə "Ana dili, şirin dil" mahnısı oxuduğuma görə üç ay efirdən kənarlaşdırıldım. Heç vaxt "Yaşasın xalqım", "Yaşasın millətim" adlarıyla pafoslu mahnılar oxumamışam. Çünki xalqımı pafosla yox, ürəklə sevirəm. Üç dəfə xaricdə qalmağa imkanım olub. Ona görə indiki vəziyyət məni yandırır. 
Öd kisəmdən nə vaxt sancı tutsa, yıxılıb küçədə qalacağam. Amma əməliyyata nə səhhətim, nə maddi durumum imkan vermir. Türkiyədə dostumun hesabına müəyyən müayinələri, müalicələri etdirməsəydim, indi bəlkə də sağ deyildim. Axı niyə bunu mənə öz dövlətim etməməlidir? Sıravi çadır oxuyanı olmamışam, əsərlər ifa etmişəm. Evə gəlib yoldaşıma demişəm ki, kartof qızart. Deyib ki, yağ yoxdur.  Demişəm, at suya qaynasın. Kartof soyutması yeyib İslandiyada, İsveçdə ölkəmi təmsil etmişəm. Mən təqlidsiz sənətkaram. 

 – Yalçın müəllim, sənətə gələndə də yəqin ki, çox çətinlikləriniz olub.

 –  Sənətdə kimsədən kömək, dəstək görməmişəm. Pianino çalmağı da, rəsm çəkməyi də öyrənmək olar, amma səs Allah vergisidir. Əksinə mənə həmişə maneçiliklər törədilib. Ulu öndər Heydər Əliyevə ömür boyu minnətdaram. Çünki sənətimə hər zaman böyük qiymət verib. Repertuarımda onun sevdiyi mahnılar var idi. Xüsusən "Bakı, sabahın xeyir"i çox sevirdi. 1979-cu ildə cavan oğlan idim, mənə əməkdar artist fəxri adı, Ali Sovetin iki fəxri fərmanını verdi. Xalq artisti fəxri adını da məhz Heydər Əliyevdən almışam. Adam zəhmət çəkəndə, bir işə həyatını qoyanda onun qarşılığını istəyir. Etdiklərin cavabsız qalanda adam depressiyaya düşür. Bu saat depressiyadayam. Neçə yüz mahnı oxumuşam, doxsan doqquz faizi tarixdir. 


İntiqam VALEHOĞLU
Ölkə.Az

ŞƏRH YAZ
0

"Makedon" özünə qadağa qoydu — AÇIQLAMA

18:32
16.08.2018
15317
Mədəniyyət
A
Azərbaycan kinosunun Makedonu Aqil Ağacanov bundan sonra televiziyadan gələn heç bir dəvəti qəbul etməyəcək.

Bu barədə "Ölkə.Az"a açıqlamasında A.Ağacanov bildirib:

"Axırıncı dəfə iki il əvvəl efirdə olmuşam. Bundan sonra heç bir televiziyaya müsahibə vermək, efirə çıxmaq fikrim də yoxdur". 

A.Ağacanov çəkildiyi obrazlara layiqli qiymət verilməməsindən narazılığını da gizlətməyib:

"İki filmə çəkilmişəm, heç məni yada salan olmayıb. Ona görə bu barədə heç danışmaq istəmirəm. Allaha şükür, çörəyimi tapıram, dolanıram, min bərəkət. Bundan sonra mənə heç nə lazım deyil".

Qeyd edək ki, Aqil Ağacanov "Bizim Cəbiş müəllim" filmində Makedon, "Yuxu" filmində isə polis nəfəri obrazlarını canlandırıb. 

İntiqam VALEHOĞLU
Ölkə.Az

ŞƏRH YAZ
0
BAĞLA