Nifrət etdiyiniz xalq sizi xilas etdi, bir az utanın — yaxud xalq küçəyə çıxdı, "xalqçılar" gizləndi!

Nifrət etdiyiniz xalq sizi xilas etdi, bir az utanın
16:56
16.11.2016
29189
Analitika
A

Toğrul Cəfər


 

FETÖ-NÜN ÇEVRİLİŞ CƏHDİ: XALQ  KÜÇƏYƏ ÇIXDI, “XALQÇILAR” GİZLƏNDİ

Türkiyədə, FETÖ-nün hərbi çevriliş cəhdində 241 nəfər öldü, mindən çox insan yaralandı. Bəziləri utanmadan çıxıb dedilər ki, bu, hərbi çevriliş deyil, Ərdoğanın oyunudur. Hə, düzdür, təkcə siz “ağıllısız”, hər şeyi siz düz bilirsiz. Küçəyə çıxanlar “ağılsızlar” idi. Sizin təbirinizcə desək, Ərdoğanın oyununa gəldilər. Siz “oyun”un fərqində olduğunuz üçün küçəyə çıxmadınız, halaldır!

Bəs yaxşı, “Gezi Parkı” söhbətində niyə küçədə görmədik sizi? Niyə “5 ulduzlu” tətillərinizi yarıda kəsmək ağlınıza gəlmədi? Halbuki “Gezi Parkı” etirazlarını “dəstəkləyirdiniz”.  Lüks yaxtalarınızdan bol-bol “tvit” atmağa gücünüz çatdı ancaq. Çünki buna öyrəşmisiz: davamlı şikayət edirsiz, amma komfortunuzu damcı da pozmursuz. Həmişə küçələrdə ölənlər də nifrət etdiyiniz, “ağılsız” xalqın kasıb-kusub uşaqları olur.

Adınızı “solçu”, “xalqçı”, “ziyalı” qoymusuz, amma xalqdan iyrənirsiz, xalqa nifrət edirsiz, yuxarıdan aşağı baxırsız. 15 iyulda isə, həmişə olduğu kimi, o xalq ölkəni xilas etdi uçurumdan, sizi də. Bir az utanın, heç olmasa.  Sizin içində olmaqdan iyrəndiyiniz xalq həmişə sizi öz cəsarəti ilə təəccübləndirib. Əlində türk bayrağı ilə gözünü qırpmadan tankın qarşısına çıxan o adamın cəsarətinin mində biri belə sizdə olmayıb heç vaxt. Və bu həqiqəti qəbul edə bilmirsiz. O həqiqət içdən-içə sizi yeyib-bitirir, etiraf etmək yerinə, xalqı aşağılamağı seçirsiz. Bu sayıqlamalarınızın başqa açıqlaması yoxdur çünki. 

15 iyulda xalq küçəyə çıxdı: fərqli inanca, müxtəlif siyasi düşüncəyə sahib, bir-birindən fərqli həyat tərzləri olan insanlar. Bəzilərinin iddia etdiyinin əksinə, Ərdoğan efirdə çıxış etmədən öncə, artıq, onlar küçəyə çıxmağa başlamışdılar. Onları birləşdirən tək cəhət - ölkələrinə olan sevgi idi. Ərdoğanı sevənlərlə Ərdoğan müxalifləri yan-yana addımladılar küçələrdə. Gələcəklərini təhlükəyə atmaq yerinə, qəhrəmanca ölməyi gözə aldılar. 30 ildir ki, CHP-yə səs verən də orada idi, AKP-yə səs verən gənclər də. Bütün fərqliliklərə baxmayaraq, düşmənə qarşı tək yumruq olmağı seçdilər, tarix yazdılar.

AZƏRBAYCANLI “İNTELLEKTUAL”LARIN ƏRDOĞAN TƏHLİLİ

Ötən yazıda bəhs etdiyim, Türkiyədəki Ərdoğan düşmənlərini qoyaq bir kənara, bizimkilərə baxaq. Çoxu dost-tanışdı. Ağıllı, savadlı, müəyyən mənada intellektual deyə biləcəyimiz adamlardı. Amma “Ərdoğan Türkiyəni bədbəxt günə saldı, 50 il geriyə apardı”, - deyə status yazır “feysbuk”da. Bu fikrin yaxşı “layk”ı da var bu arada. Təkcə “layk” yığmaq üçün bunu yazsaydılar, dərd yarıydı. Amma heyf ki, həmin adamlar bu dediklərinə, yazdıqlarına ürəkdən inanırlar.

Bütün problemləri Ərdoğanda görmək kimisə rahatlaşdıra bilər. Amma bu tələyə düşməməliyik. Bu komfortu əlimizin tərsiylə rədd etməli, davamlı sual verməyi seçməliyik. Türkiyə nə vaxt çox irəliyə getdi ki, Ərdoğan dartıb geriyə saldı ölkəni? “İrəli” dediyiniz hansı səviyyədir, “geri” dediyiniz hansı?

Ərdoğan hakimiyyətə gəlməmişdən əvvələ qayıdaq: 2001-ci ildəki iqtisadi böhran, ondan əvvəl 28 fevral post-modern hərbi çevrilişi, 1994-cü il iqtisadi böhranı, 1990-cı illərdəki xaotik vəziyyət, tez-tez dəyişən siyasi hakimiyyət, PKK terrorunun pik həddə çatması, faili-məchul cinayətlərin sayının sürətlə artması və s. Yaxın tarixdəki sürəcin xülasəsidir bu. Daha əvvələ də getmək, hadisələrin detallarına varmaq olar. Türkiyə hər zaman başıbəlalı ölkə olub. Bütün yanlışlıqlar Ərdoğan iqtidarı ilə başladı kimi  fikirlərə qapılmayaq. Bugünkü siyasi iqtidarı tənqid etməklə yanaşı, tarixi sürəci də düzgün təhlil edək.

TÜRKİYƏDƏ SİYASİ SİSTEM NİYƏ “ERROR” VERİR?

Türkiyədə hazırda yaşanan porblemlərin kökü cümhuriyyətin qurulmasına qədər gedib çıxır. Çoxpartiyalılığa keçidin gecikməsi, ardınca gələn hərbi çevrilişlərlə hökümətlərin devrilməsi ölkənin vücudunda sağalması çətin olan yaralar açdı; iqtisadi, sosial və siyasi vəziyyətin stabilləşməsi, demokratik dəyərlərin oturuşması ehtimalını daha da çətinə saldı. Əsgərin “demoklesin qılıncı” kimi siyasətin üstündən çəkilməməsi bu çətinliyi daha da artırdı.

Cümruhiyyəti quran düşüncənin əsgərə xilasedici missiyası verməsi, yeri gəldikdə, əsgərin siyasətə müdaxilə edə bilməsi ən böyük yanlışlardan biri idi. Bunun səbəbi də bəlli idi. Çünki cümhuriyyəti quranlarda “cümhur”a (xalqa) inam o qədər də yox idi. “Xalqı çox da başıboş buraxmamaq lazımdır” düşüncəsinin izlərini bugünkü Türkiyədə də görmək mümkündür. Böyük bir kütləni bu düşüncə ilə yetişdirib sistem. Yuxarıda bəhs etdiyim, “xalqçı”, “ziyalı” tipləri də həmin düşüncənin məhsullarıdır. Bu gün Ərdoğandan şikayət edənlər də bu tarixi sürəci yaxşı oxumalıdırlar. 14 illik Ərdoğan iqtidarının hansı sürəcin bir nəticəsi olduğunu düzgün qavramaq üçün, bu, şərtdir.

Türkiyədə baş verən (siyasi, sosial, mədəni və s.) olayları sadəcə türk KİV-ni izləyərək təhlil etmək kimi bir yanlışlığa zaman-zaman düşə bilirik hamımız. Amma bu yanlışlıqdan maksimum uzaq gəzməli, məsələlərə qarşı daha soyuqqanlı yanaşmalıyıq. Gündəlik media tərəfindən bizə verilənlərlə yetinməməliyik. 

ƏRDOĞAN TÜRKİYƏNİ GERİYƏ APARIR?

Ərdoğanın dərdi, bəzilərinin illərdir durmadan təkrar etdiyi kimi, Tükiyəni mühafizəkarlaşdırmaq, dindarlaşdırmaq, ölkəyə şəriət sistemi filan gətirmək deyil. Hər bir siyasətçi kimi, Ərdoğanın da əsas məqsədi hakimiyyəti, gücü  maksimum əlində saxlamaqdır. Bütün siyasi addımlarını bunun üzərinə qurur. Çox ağıllı siyasətçi olduğu üçün də, 14 ildir ki, istədiyini əldə edə bilir.

Bilirəm ki, bəziləri bu “ağıllı siyasətçi” ifadəsinə çox əsəbiləşəcəklər. Bəli, Ərdoğan çox ağıllı siyasətçidir. Məsələn, adam, az qala, dediyi hər cümləyə görə ayrıca anket-sorğular hazırladır, həmin anketin nəticələrinə görə, sonrakı addımını atır. Bəzən çox kəskin şəkildə müdafiə etdiyi bir düşüncənin 1 həftə sonra əksini söylədiyini görürük. Yəni, “siyasət” deyilən oyunu qanunlarına görə oynayır. Siyasət çərçivəsində doğrunu edir.

“Amma siyasətin doğrusu, həyatın doğrusu deyil” deyirsinizsə, lap əla. Dünya siyasət sistemini - “İnsan hüquqları” kimi ifadələrin dillərdən düşmədiyi, amma ədalətin olmadığı bir sistemi müzakirə etmək, tənqid etmək kimi bir dərdiniz varsa, mən də qatılaram ona. Amma hər şeyi öz adı ilə çağırmaq lazımdır.

Ərdoğanın Türkiyəni mühafizəkarlaşdırmaq kimi bir düşüncəsi olsa belə, onu bacara biləcək gücü yoxdur hal-hazırda. Unutmayaq ki, Ərdoğan Türkiyədə siyasi iqtidardadır. Ərdoğanın söz sahibi olmadığı başqa iqtidar sahələri var. Məsələn, kültürəl iqtidar.  Kültürəl iqtidar dedikdə, əsas olaraq, kapitalizm və modern həyatı nəzərdə tuturam.  Kapitalizm və modern həyat dünyanın hər yerində ən güclü iqtidar formasıdır.

Türkiyə mühafizəkarlaşmır. Modern həyat bəlası, digər həyat tərzlərini olduğu kimi, mühafizəkarı da, dindarı da öz içərisində əridir, yenidən forma verir, eyniləşdirir. Bahalı ciplərdə gəzmək, lüks restoranlarda oturmaq istəyi ən güclü iqtidardır və bu iqtidarla hesablaşmadan, müsbət nəticə əldə etmək mümkün deyil. Bizim, ilk olaraq, ən güclü iqtidarla məsələmiz olmalıdır. 

“Türkiyədə hicablıların sayı çoxalır, Türkiyə geriyə gedir” deyənlərə də sözüm var:

1.Əsas məsələ, ölkədə demokratiyanın, ifadə azadlığının hansı səviyyədə olması və nə dərəcədə həyata keçirilməsidir. Hicablıların sayının artması-azalması o ölkəni geriyə, yaxud irəliyə aparmağa təsir edəcək bir göstərici deyil.

2.Türkiyədə hicablıların sayı çoxalmır, hicablılar sosyal həyata daha çox qatılmağa başlayırlar. Vaxtilə universitetə hicabla buraxılmayan, iş yerində problem yaşayan, sistem tərəfindən daim təhlükə olaraq görülən o qadınlar özgüvən qazanıblar sadəcə. Ətrafda daha çox görünməyə başlayıblar.

Yuxarıda tənqid etdiyim yanlış və yarımçıq təhlillərin əsas səbəbi Türkiyəni tanımamaqdır. Türkiyə seriallardan izlədiyimiz yer deyil sadəcə. “Sözcü” qəzetinin də, “Star” qəzetinin də “rəsmini çəkdiyi” Türkiyə bizə dəqiq bir fikri çatdıra bilməz.

Ən azından bilməliyik ki, Cemil Meriçi oxumadan Türkiyə sosiologiyasını, Oğuz Atayı, A.H.Tanpınarı, Kamal Tahiri, Əziz Nesini və digərlərini oxumadan Türkiyənin ruhunu anlamaq mümkün deyil.

Ölkə.Az 

 

ŞƏRH YAZ
0

Zahid Oruc: "Paşinyan hökumətinə cəmi 3 gün sonra adekvat cavab verildi"

Zahid Oruc:
00:54
Bu gün
246
Analitika
A
20 mayda Naxçıvanla təmas xəttində açılan erməni atəşi Ermənistan-Azərbaycan arasında davam edən tarixi müharibənin lokal bir ərazi vahidinə-Dağlıq Qarabağ bölgəsinə aid olmadığını bir daha nümayiş etdirdi.1000 km-dən artıq sərhəddin hamısını təhlükə zolağı kimi qəbul etmək olar, lakin yaxın keçmişin acı təcrübəsi sübut edir ki, hərbi əməliyyatlar zamanı düşmən tərəfi çox ustalıqla bizi güclü olduğu meydanlara çəkərək həm insani, həm də hərbi resurslarını maksimal effektivliklə istifadə edə bildi.

""Ölkə.Az" xəbər verir ki, bunu milli məclisin deputatı Zahid Oruc öz "Facebook" səhifəsində yazıb.

Deputatın sözlərinə görə, hər halda 90-cı illərdə Gədəbəy, Qazax, Tovuz istiqamətlərində gedən döyüşlər öz miqyasına və qarşıya qoyulan məqsədlərin tutumuna görə heç bir taktiki-strateji üstünlük yarada bilmədi. Halbuki sovetlər birliyinin dağıldığı ilk illərdə hər hansı beynəlxalq qüvvə və ya hüquqi aktlar toplusu milli ordumuzun Göyçə gölündə, yaxud Ağrı dağının ətəyində savaş aparmasına mane olası deyildi.

"SSRİ-nin axırına çıxan Qərb dövlətləri yeni müstəqilliyini qazanan dövlətləri tanısa da bizim məkanımız üçün hələ regional və beynəlxalq təhlükəsizlik sistemi formalaşmamışdı. Əgər silahlı qüvvələrimizin gücü çatsaydı, Şuşa və Xankəndi ətrafına can atınca daha ağıllı hərbi siyasət yürüdüb özünün resurslarını bütün cəbhə boyu səpələyər və rəqibin “zəif bəndləri”ni tez bir şəkildə aşkarlayıb onun Baş Qərərgahına zərbə vurardı. Heç kəsə sirr deyildi ki, Sarkisyan-Koçaryan-Ohanyan və Babayan kimi simalar nə qədər cəllad hərbi fiqurlar olsalar da Kəlbəcərdən Ağdama qədər geniş bir radiusda silahlı əməliyyatları aparmağa nə texnika, nə səriştə, nə də iradələri çatardı. Doğrudur, rus generalları Xankəndində əyləşib onların əzbər bildikləri coğrafiya üçün istənilən planı hazırladılar, lakin demokratik hərəkatın ilk dalğasındaca hakimiyyətə gələn şərqşünas alim Levon ter Petrosyanın dayaqları sarsılsaydı, avtomatik olaraq onun əks-sədası Şuşaya hücuma hazırlaşan dağınıq hərbi dəstələrin durumunda hiss olunacaqdı. Başqa cür də ola bilməzdi. Tarixdə hələ heç vaxt paytaxt məğlub olanda periferiyanın gücü ilə iflasın qabağını almaq mümkün olmur.

Yalnız Naxçıvanda, kiçik bir sovet əyalətində Kremlin zirvəsindən xəyanətlə endirilən patriarx Heydər Əliyevin məhdud daxili resursları səfərbər etməsi hesabına, eləcə də Muxtar Resbublikanın statusunu mühüm bir səviyyəyə qaldırması ilə, İttifaq miqyasındakı əlaqələri və Türkiyə-İran dövlətləri ilə birbaşa təmasları erməni hücumlarının qarşısını almaqda misilsiz rol oynadı. Rəsmi Bakının didişmələr içərisində olan siyasi rəhbərləri bundan qətiyyən şad deyildilər, hətta əksinə, istəyirdilər ki, ən ağır çəkili rəqiblərindən yaxa qurtarmaq üçün istənilən təxribata və seperatizmə getsinlər ki, Əliyev məhz hərbi meydanda uduzsun və onun bir daha siyasi olimpə iddiası olmasın. Həqiqətdə muxtar ərazi vahidinin səngərində ağır məğlubiyyət Azərbaycanın bütövlükdə varlığını sarsıdar və dövlətçiliyinə son qoyardı, eləcə də hər bir elita təmsilçisinin tərcümeyi halını birdəfəlik ləkələyər və onu tarixin arxivinə yola salardı.Bir də ki, Bakıda yadelli işğalçılar hökmranlıq edəndə sən hansı taxt-taca və millətə başçılıq edə bilərdin ki? 
Lakin böyük Əliyevi Qorbaçovun zərbələri yox edə bilmədisə, məhəlli siyasətçilərin, özü də bir çoxu Naxçıvan əsilli baron mülhauzenlərin hücumları saray intriqalarından, hakimiyyət qovğalarından hər zaman qalib çıxan nəhəng sistem adamının möhkəmlik sınağına heç bir təsir göstərə bilməzdi.Gerçəkəkdən də tarixin ironiyasına baxın ki, hələ heç bir dayanıqlı sistem formalaşdıra bilməyən frontoviklərin nəinki siyasi, eləcə də hərbi meydanda uduzması qaçılmaz idi və az qala Yevlaxa hücum təhlükəsi qarşısında ölkənin qərbi ilə şərqinin bir –birindən ayrılması perspektivini bir kənara qoyub 200 ildir Türkiyə və Azərbaycan arasında qalaya çevrilən istehkamı, onu qoruyan sərkərdəni zərərsizləşdirmək əməliyyatına girişmələri acı təəssüf doğururdu.O zamanın fədakar bir ziyalısı, Naxçıvanın rəhbərlərindən biri və Əliyevin yaxın silahdaşı olan adamın mənə şəxsi söhbətlərində o zamanın xaosundan necə çıxıldığına heyrətini indi də gizlədə bilmir, yaşının müdrik çağında o vaxtkı ustadının dərslərini bir gün də unutmadığını dönə-dönə söyləyirdi. Gerçəkdən də zərrə özündə ümumini əks etdirdiyi kimi, tariximizin Naxçıvan epopeyası da hər zaman dövlətləşmə, millətləşmə və hərb səlnaməsinin bir hissəsi olaraq qalacaqdır. Çünki böyük və əbədiyaşar mirasdır.

O diyarın qorunması 100 il əvvəl türk əskərinə borcluydusa, Qars müqaviləsi ilə təhlükəsizlik çətiri qazanmışdısa, üstündən 70 il keçəndən sonra Azərbaycan Atatürkünün hesabına ayaqda qala bildi.Doğma vətəninin qorumaq nümunəsi belə olar.Xatırlayın, Heydər Əliyevin qarşısında dayanıb şəkil çəkdirdiyi o kasıb koma mühasirəni yarmaq sənətinin parlaq nümunəsidir və Stalininqradın 1942-ci ildəki hünərinə, müharibədəki dönüş hadisəsi olmasına on minlərlə roman-povest həsr edənlər qoy azərbaycanlı sərkərdənin kiçik resurslarla göstərdiyi qəhrəmanlığa da layiq olan bircə bədii əsər yaratsınlar. Heydər Əliyev “kiçik torpaq” anlayışını dəyişdirərək, bir ada respublisıkanın toxunulmazlığının simvoluna çevrildi. Başqa heç bir siyasət və hərbi səhra komandirinin qarlı-şaxtalı və təlatümlü bir siyasi zamanda öz ocağını belə, vuruşaraq, əldə saxlaması nümunəsini görən olmayıb.

İndi isə 20 mayda Azərbaycan əskəri Adil Tatarovun qətlə yetirilməsi ilə cəbhə xəttində İrəvan inqilabından aldığı eyforik gücü nümayiş etdirməyə çalışan Paşinyan hökumətinə cəmi 3 gün sonra adekvat, hərbi dillə desək, simmetrik cavab verildi. Ölkəmizin informasiya fəzasına demokratiya qaranquşu kimi təqdim edilən birisinin mübarizə apardığı ideyaları guya Şuşaya daşıdığını göstərməsi və ilk səfərini Qarabağa etməsi təmas xəttində gərginliyin artacağından xəbər verirdi. Özü də Gümrü hərbi bazası tərəfindən neytrallığa nail olan yeni erməni hakimiyyəti meydanlarda xalqdan aldığı mandatı mütləq hərbi-vətənpərvərlik müstəvisinə və səngərə keçirməyə cəhd edəcəkdi. Ayrı cür olsaydı, ordu içərisində özünə rəğbət qazana bilməzdi. Lakin zərbənin Naxçıvandan vurulması və özü də bunun məhz prezident İlham Əliyevin bölgəyə səfəri zamanı verdiyi ultimativ bəyanatlara cavab reaksiyası kimi qələmə alınmasını istəməsi fonunda provokasiyanın həqiqi məqsədlərini anlamaq çətin deyildi.

Bununla yanaşı, iki klan arasında davam edən müharibənin cəbhə xəttinə doğru inkişaf etməyəcəyini düşünmək də sədalövhlük olardı. Prezident İlham Əliyevin bəyənatından sonra erməni hərbi ekspertləri dərhal Naxçıvanda hansı növ raketlərin olmasına diqqət çəkməyə başladılar. Təhlillərdə əsasən “Smerç”, İqla-s zenit raket kompleksləri və TOS-1A kimi alovsaçan sistemlərinin adı keçir və müxtəlif ranqlı dövlət adamları həmin silahlar vasitəsilə Ermənistanın strateji hədəflərinin vurula biləcəyi bəyan edilirdilər .Üstəlik, Əlahiddə Ümumqoşun ordu statusuna daxil hərbi-texniki və texnolji parametrlər yenidən gündəmə qayıtdı. Azərbaycanlı əskərin öldürülməsinə qarşı Naxçıvandan verilən reaksiyadan görünürdü ki, kontur zərbə assimetrik ola bilər. Yəni, cəmi 3 gün sonra guya naməlum şəraitdə erməni əskəri 20 yaşlı Martin Xaçatryanın meyiti tapılır. Əlbəttə, döyüş bölgəsi şəraitdə bütün müşahidə qurğularının nəzarəti altında qaranlıq heç nə qala bilməz. Sadəcə erməni inqilabi liderləri cəmiyyədəki qalxınmanı belə xəbərlə boğmaq istəmədilər və ona görə də hadisə yerinə iki yüksəkçinli nazir-Tonoyan və Mnatsakanyanı göndərdilər. Fövqəladə vəziyyət rayonuna gələn xarici işlər və müdafiə nazirlərinin rəhbərlərinə hansı raportu verdiyi bəlli deyil,lakin erməni ordusunun mətbuat katibi məlumat yaydı ki,sən demə azərbaycanlılar yeni istehkam qazaraq mühəndislərin əliylə irəliləməyə və mövqelərini möhkəmlətməyə cəhd edirlər. Doğrudur, insindentin Rusiyanın təxribatı olduğunu iddia edən media mənsubları da tapıldı və sən demə Kreml TANAPın qarşısına yeni hərbi eskalasiya ilə çıxır. Lakin görünür, Paşinyanın hələ kövrək olan komandası belə uydurmaların rus kəşfiyyatı tərəfindən tez bir anda ifşa ediləcəyini görüb onu çeynəməkdən vaz keçdilər.

Lakin Naxçıvan strateji mənada Türkiyə və Azərbaycanın forpostu olduğundan ermənilər yaxşı dərk edir ki, 1-ci Qarabağ savaşından fərqli olaraq, Azərbaycan indi bütün sərhəd boyu müharibə modelini seçə bilər. Sözsüz ki, Rusiyanın əsəblərinin tab gətirməcəyi həddə Putinin daşları Qafqazda yeni erməni hökumətinin başına enəcək. Əsas zərbənin kimin əliylə vurulacağı o qədər də önəmli deyil. Lakin Moskvadan son hadisələrə soyuqqanlı baxış tamam başqa bir versiyanı ortaya qoyur. O da orduda Sarkisyanın dayaqlarının yeni iqtidarı sabotaj etməsidir. Diqqətli təhlilçilər yaxşı başa düşür ki,keçmiş rejimin siyasi səhnənin qan tökmədən getməsinin gizli səbəbləri var. Hərbi sistem keçmişdə qurulub və indi Paşinyan “Qarabağ döyüşlərinin növbəti əfsanəsi”ni, aprel döyüşlərində sinəsi ilə sipər olmağa çalışan Qərərgah rəisi Movses Akopyanı dəyişməyə qərar verir. Barıt qoxulu komandirlərin yerinə kimlər gələcək və onların səngərdə davranışı necə olacaq, bunu yaxın zamanlarda görəcəyik. İki böyük klan arasında davam edən çəkişmə hərbi qüvvələrin monolitliyinə necə təsir göstərəcək və ön cəbhədən silahını geriyə çevirəcək əskərlərin qabağına kimlər çıxacaq?
Gerçəkdən də Naxçıvana doğru atılan güllələr Sarkisyanın ordudakı əlalatılarının İrəvana qarşı ssenarisidirsə, onda gözlənilən seçki kampaniyası mütləq silah sədalarının altında keçəcək.

Azərbaycan seçki burulğanında çəkişən tərəflərinin arasında didişmələrin dərinləşməsi üçün müxtəlif ssenarilər həyata keçirə bilər. Hər halda Yaxın Şərqin dərin bilicisi və özündən sonrakı rəhbərləri güzəştə səsləyən Levon ter Petrosyanın son açıqlaması göstərir ki, 90-cı illər Azərbycanına bənzəyən bir ölkəni hakimiyyət böhranında boğmaq o qədər də çətin deyil.İki dövlət qurmaq istəyirdilər, hər birindən məhrum oldular!"

Ölkə.Az

ŞƏRH YAZ
0

"Sözün varsa, gəl üzümə de" — Araz Əlizadə Orduxan Teymurxanı debata çağırdı

12:35
17.02.2018
8898
Analitika
A
Aprelin 11-də keçiriləcək prezident seçkilərinə namizəd, Azərbaycan Sosial-Demokrat Partiyasının (ASDP) sədri, Milli Məclisin deputatı Araz Əlizadə Avropa ölkələrində fəaliyyət göstərən azərbaycanlı videobloger Orduxan Teymurxan və digərlərini canlı debata çağırıb.

A.Əlizadə “Ölkə.Az”a açıqlamasında Orduxan Teymurxan və digər videoblogerlərlə birbaşa və yaxud canlı debata çıxmağa hazır olduğunu bildirib. 

“Amma bir şərtim var ki, debat canlı olmalıdır. Daha sonradan mənim fikirlərim kəsiləcək və yaxud ixtisar olunacaqsa, buna razı olmaram. Mən birbaşa yayım olan debatda istənilən şəxslə görüşməyə hazıram. Yetər ki, bu canlı olsun!”,-deyə Araz Əlizadə bildirib.

Deputat qeyd edib ki, son günlər internet vasitəsilə özlərini “qəhrəman” hesab edən videoblogerlərin Azərbaycan əleyhinə qarayaxma kampaniyası aparması insanlarda ikrah hissi yaradır:

“Mən nə Orduxanı, nə də digərlərini tanımıram. Amma eşidirəm ki, onlar prezidentliyə namizəd olan şəxsləri təhqir etməyə çalışırlar. Bilirsiniz, mən köhnə Bakılıyam. Biz Bakılıların da bir adəti vardı. Cavan vaxtı küçədə futbol oynaya bilməyən uşaqları qapıya qoyurdular. Qapıda dayanan həmin uşaqlar topu buraxan zaman deyirdik ki, yerə yıxıl, adın çıxsın. Digər tərəfdən isə məhəllədə döyülən qorxaq uşaqlar küçənin o biri başına qaçıb söyüş söyürdülər. Hamı da onlara qorxaq kimi baxaraq, fikir vermirdi. İndi Avropada gizlənən bu uşaqlar da mənim haqqımda nə deyirsə, hər bir söyüşlərini onların ailə üzvlərinin ünvanına göndərirəm. Sosial şəbəkələrdə mənim haqqımda nə mənfi fikirlər yazılırsa, onlara bir cavabım var: Əgər kişisənsə, gəl, üzümə de! Çünki gedib xaricdən nə isə yazanda, ona cavab verilə bilmir. Ümumiyyətlə, bu adamlar mücərrəd və qorxaq insanlardır. Mən onlara necə cavab verim? Bir daha deyirəm ki, mən köhnə Bakılyam. Bizdə adət budur ki, kişi sözünü kişinin üzünə deyər. Əgər onlar türklər demişdən, erkək olsaydılar, sözü gəlib üzümə deyib layiqli cavablarını alardılar. İş yerim və yaşadığım ünvan hamıya məlumdur. Əgər sözləri varsa, buyurub gəlsinlər, üzümə desinlər. Yoxsa ki, qaçıb xarici ölkədən söyüş söymək kişilikdən uzaq hərəkətdir”. 

Zaur Əziz
Ölkə.Az

ŞƏRH YAZ
1
BAĞLA