Səhnəmizin Qacarı: “Məni maşın alverçisi kimi tanıyırlar” — MÜSAHİBƏ

Səhnəmizin Qacarı: “Məni maşın alverçisi kimi tanıyırlar”
03:59
12.09.2019
12547
Mədəniyyət
A
Aktyor Oktay Mehdiyevi ilk dəfə 2005-ci ildə Sumqayıt Teatrının “Şah” tamaşasında, Qacar rolunda görmüşəm. Rejissor Tural Mustafayev səhnəyə üç Qacar çıxarmışdı. Ya payız idi, ya yaz, yəni qışın soyuğu teatrın zalına hücum edə bilməzdi, amma tərtibatda da, quruluşda da, aktyor oyununda da sarayın buz soyuğu, vahiməsi adamın canına üşütmə salırdı.

Aktyor Məzahir Süleymanovun statik, zahiri Qacarıyla bir səhnədə Oktay Mehdiyevin hirsi, hikkəsi, qorxusu, istəkləri və məhrumiyyətləri ilə bir an da dinclik tapmayan Qacarı gəzişirdi. Bu Qacar monumental abidə deyildi, bu Qacar hirsli hikkəli, əzablı öfkəli, mutsuz canı ilə əlləşən balaca bədənli Qacar idi.

Sonra onun Yuğ Teatrındakı rollarını gördüm. “Yasaq cəh-cəhlər”dəki işində ilk baxışda “adi obıvatel” olan obrazın plastikasını, hərəkət mexanizmini dəqiqliklə tapmasına, ona bütün xırda məqsəd və niyyətlərinə baxmayaraq, əbədi faciəvilik qatı yükləməsinə heyrət etdim...

Oktay Mehdiyevin aktyor təbiətini açmaq, bir məqalənin, bir yazının işi deyil. O ki, qala bir müsahibə girişi ola. Söhbəti daha da uzatmayıb, aktyor Oktay Mehdiyevlə söhbətimizi təqdim edirəm.

- Oktay bəy, vaxtı vədələşəndə başa düşdüm ki, qrafikiniz sıxdır. Filmlərə çəkilirsiniz?

- Siz zəng edəndə gərgin məşqlər gedirdi teatrda. Bolqar rejissoru Yuğ Teatrında “III Riçard”ı (Şekspir) hazırlayır. O tamaşada Riçardı oynayıram. İki heyətlə işlənib tamaşa ona görə iş bir az mürəkkəb oldu. Elə hesab edin ki, bir ayın içində iki tamaşa hazırladıq. İnşallah, bu ay tamaşaçılara təqdim edəcəyik.

- Ümumiyyətlə, ötən teatr mövsümü yaradıcı fəaliyyət baxımından sizin üçün necə oldu?

- Mən bu işlə məşğul olanda özümü çox yaxşı hiss edirəm. Öz qabımda, öz halımda oluram. Amma bilirsiniz, bu, mühitdir. Bəzi səbəblər olmasa lap yaxşı olar.

- Hansı səbəblər?

- O səbəblər bizi incidir, halımıza təsir edir, gərginləşdirir. Teatrın ətrafında yaradılan mühitdən danışıram. Yəni, sənətə daxil ola bilməz bunlar, amma kənardan təsir edir. Sanki kimsə damcı-damcı zəhər tökür. Sən də o suyun içində çirkləndiyini hiss edirsən.

- Sizi nə sizi incidir konkret olaraq?

- Mühitin çirklənməsi. Ortalığa kağız-kuğuz söhbəti salıblar. Hamı mükafat kağız dalınca qaçır, bir diplom alsın. Amma əsl dad teatrın içindədir. Biz də bununla özümüzü aldadırıq. Teatr aldanışdır. Ümumiyyətlə, həyat özü aldanışdır. Müəllimim var idi, deyirdi, həyatda yalnız bir həqiqət var: insan doğulur, insan ölür; qalanı bizim təxəyyülümüzdür. Biz də bu teatra bağlanmışıq. Narkoman dozasız yaşaya bilmədiyi kimi biz də bunsuz qala bilmirik. Onlar da bu asılılığımızdan istifadə edir. Lazımi dəyər qoymurlar. Biz teatr cameəsində olanlar nə düzgün sənətlə məşğul ola bilirik, nə də... Bəlkə bunu xırda məmurlar belə qurub ki, sənətlə məşğul olmaq özü bizə dərd olsun. Aktyor rahat olmalıdır, azad olmalıdır, sərbəst olmalıdır. Ona kimsə gəlib toxunmamalıdır. Onu kimsə zəhərləməməlidir. Dövlət işi bundan yüksəkdir demək olmaz, çünki teatr özü də dövlət işidir. Xaricdə festivala gedəndə dövləti tanıdıram. Aktyora “Gəl yanımda ol, sənə dəyər verəcəm” demək olmaz. Aktyor özü dəyərdir, onu asılı salmaq olmaz. Necə ki, asılı salırlar və aktyorları əlimizdən alırlar.

- Yəni, öz işinizlə məşğul olmağa imkan vermirlər, ya necə?

- Həqiqət budur ki, öz işinlə məşğul olmaq üçün gərək başqa da xeyli işlə məşğul olasan. O başqa işlərlə də məşğul olsan öz işinlə, teatrla məşğul ola bilməzsən. İnsan əlində on qarpız saxlaya bilməz. Xüsusən yaradıcılıq məsələsində...

- Yaradıcılıq demişkən, maraqlıdır, oynadığınız obrazların psixologiyasını sonadək çözürsüz, yoxsa hər oynadığınız obraz – Qacardan Napoleona, Riçarddan Lopaxinə qədər - sizə sirr olaraq qalır?

- Əlbəttə, əgər tarixi şəxsdirsə, məlumat toplayıram, amma həm də və daha çox intuisiya məsələsidir. Bəzən bu intuisiya ilə elə yerə gedib çıxıram ki, özüm də məəttəl qalıram. Bu prosesdir, orqanik şəkildə baş verir. Gözləmədiyin məqamda, tamam başqa kontekstdə olarkən obrazın haqda nəsə tapa bilərsən. Amma həqiqət budur ki, hər obraza əlifba bilməyən uşaq kimi başlayıram. A-nı B-ni öyrənirəm, yenə də yeriyə bilmirəm, ora dəyirəm, bura dəyirəm, öz-özümə deyirəm ki, yəqin tükəndim. Pessimizmə düşürəm ki, yəqin bu siqnaldır, artıq bitdim. Qəribə hallar baş verir. Qorxu da yaranır hətta. Amma bunu daha kiməsə demirsən. Sonra görürsən ki, yolu tapmısan. Demək, istəyirəm ki, hər obrazla yenidən doğuluram və hər şeyi yenidən öyrənirəm. Yəni, təcrübədən istifadə ancaq sonda ola bilər. Başlayanda təcrübə filan yoxdur.

Amma obrazın nöqtəsini qoymağa qalanda... İnsan müəmmadır. Biri ömrü boyu pis ola bilməz. Elə insan olmaz ki, hansısa mənəvi nöqtəsi olmasın. Lap qəddarları, qaniçənləri götürək. Mənəvi travmalar almış insanlardır. Lap Qacarı götürək. Bir kişi üçün nə qədər böyük faciə yaşayıb. Onun yerinə kim başqa cür ola bilər? Təsəvvür edin, başına bunları gətirirsən və ona ixtiyar verirsən. O insan hansı halda olar, onu heç kim həmən deyə bilməz. Ona görə də mən düşdüyüm situasiyada yaşadığım halları oynayıram. Şərtlərin içində insanın yaşayacağı halları. Dəqiq bir adamı göstərmək, oynamaq olmaz heç vaxt. Mən yalnız halları oynayıram. Hər halın bir ağrısı var. Onu tapmaq lazımdı.

- Qacar, Napaleon, Riçard özü... zidiyyətlərlə yaşayan insanlardır. Oynadıqdan sonra bitir obraz sizin üçün, yoxsa proses davam edir?

- Düşünürəm, əlbəttə. Bizim bir proses vaxtımız olur. Tamaşa bitəndən sonrayadək çəkir. Məsələn, “Napaleon” mənim özümə təsir edirdi. Müəyyən hallar yaşayırdım.

- Nə kimi?

- Necə deyim...

- Məsələn, Vaqif İbrahimoğlunun aktyor təlimində aktyorun bir kripto məqamı var idi – obrazını oynaya-oynaya gəlib o məqama yetişən aktyor özünü kəşf edirdi, müəllifləşirdi... Siz oynadığınız obrazlarda özünüzə gəlib çıxmısız?

- Olub, əlbəttə. Amma bu, mənim kriptom, mənim sirrimdir. Sirr də qalmalıdır. Bunun ağırlığı var və sən o yükü çəkməlisən. Bunları danışıb yüngülləşmək olmaz.

- Oktay bəy, tərəf-müqabili sizə bir aktyor kimi nə qədər kömək edir və ya mane olur? Ya da ümumiyyətlə, necə olursa olsun, sizin oyununuza təsir etmir?

- Əvvəllər, aktyorlar olub ki, istəyiblər tərəf-müqabili zəif olsun. Amma sən tərəf-müqabilindən impuls alırsan. Mən, məsələn, tərəf müqabilimin gözlərinə baxıb tamam başqa şey oynaya bilərəm.

- Bəs impuls almayanda necə, bundan asılı olmamaq üçün bir B planınız varmı?

- O zaman aktyor yorulur. Qurduğu konstruksiya dağılır. Səhnədə canınla əlləşirsən. Tamaşa bitəndəsə dizin yerə gəlir. Tərəf-müqabili olduqca vacib məsələdir. Mən istəyərəm ki ətrafımda güclü aktyor olsun. “Mən görünüm” istəmirəm, istəyirəm tamaşa gözəl olsun.

Ümumiyyətlə, gərək bir tamaşada hamının direktordan süpürgəçiyədək, aktyordan işıqçıyadək hər kəsin tamaşa üçün çalışdığını hiss edəsən.

-3 teatrda işləmisiz – Sumqayıt Dram Teatrı, Akademik Milli Dram Teatrı və Yuğ. Rahatlığınız hansında olub?

- Hamısında dostlarımız var, əzizlərimiz var. Nə deyim...

- Teatrdan 5 dəfə getmisiniz...

- O uşaqlıq dövrüm idi. Asılı deyildik, qorxu-ürkü yox idi. İndi də qorxu yoxdur, amma indi bizə söykənən adamlar var, ailə var. Stabil olmaq lazımdır.

- Amma gedəndə tamamən işdən getmisiz?

- Əlbəttə, qərar verib getmişəm. İlk qaçışım Ukraynaya oldu.

- Nə edirdiniz orada?

- Nə işləyəcəm ki orada? Bazarda... Əsəblərimdə problem yaranmışdı. Baxın, saç yoxdur, diş yoxdur. İndinin işi deyil, 20 ildir başım daraq görmür. İstəyirdim, bu sahədən uzaqlaşım sağlam həyat tərzi yaşayım. Amma olmadı. Aktyor narkoman kimidir. Səhnədən əl çəkə bilmir.

- Başqa bir peşəniz də varmı?

- Aktyorluqdan başqa əlimdən bir iş gəlmir. İşləməyi də sevmirəm. Əziyyəti ancaq öz sənətim üçün çəkirəm.

(Bu arada aktyorun mobil telefonuna dalbadal zəng gəlir. Gülür)

- ...İndi hamı zəng edəcək. Maaş gəlib. Halbuki, buna sevinməməlidir aktyor. Ay boyunca maaşı yox, iki aylıq, üç aylıq yola çıxdığı qəhrəmanını düşünməli, onun halını anlamalı və çözməlidir.

- Maraqlıdır, sizin üçün xaltura nədir? Ümumiyyətlə, “bu xalturadır – bu isə sənətdir” deyə, bir sərhəd qoymusuz, yoxsa fərq etmir sizə hansı layihədəsiniz, öz işinizi eyni keyfiyyətlə görürsünüz?

- Xaltura pula görə olan şeylərdir. İstər tamadalıq olsun, istər kloun getmək, ya seriallara çəkilmək və s. Düzdür, mən kloun, ya tamada getməmişəm. Amma gedənlərə “niyə bu işə gedirsən?” demək olmaz. Çünki uşağın səndən nəsə istəyirsə, bunu ona alıb verməlisən. Mən bacardığım qədər özüm üçün sərhəd saxlamağa çalışıram.

- Bəs uğur sizin üçün nədir?

- İnsanların mənə münasibəti. Bilirsiniz, iki cür uğur var. Mən həmişə arzulamışam, kimsə desin, “o yaxşı aktyordur”. Kimsə yox, həm də o adamlar desin ki, onların sözü mənə vacibdir. Bir də uğur ona deyirlər ki, ad verilir, ev verilir... Bu da başqa şeydir.

Bilirsiniz, tamaşa uğursuz alına bilər, amma əsas odur ki, sənətə xəyanət etməyəsən, yola verməyəsən. Həmişə uğur ola bilməz ki. Mənim qaydasız döyüşdə ən çox sevdiyim Yemilyankodur, o, uduzmurdu, uduzmurdu, birdən uduzanda mən ağladım. O isə qayıdıb dedi ki, nə yaxşı mən uduzdum və uduzmağın nə olduğunu anladım. Uduzmasa elə biləcəkdi, ancaq udmaq var. Hamıya dərs keçəcəkdi ki, belə elə, elə elə və uduzma. Dönüb olacaqdı diktator. Əlbəttə, mənim də uduzduğum olacaq, amma heç kim deməyəcək ki, sən prosesə xəyanət etmisən.

- Yəqin, hər rolun çəkisi var. Yəni, “Oğlan evi”ndə maşın alverçisini oynamaq Napoleonun yanında bir içim su olmalıdır...

- Bunlar kommersiya filmləridir. Bunlar asandır. Bizim təcrübələrimiz əslində ciddi sənət filmləri üçün qalıb. Amma hələ o filmlər yoxdur.

- Maşın alverçisini oynamaq üçün az vaxt xərcləyib çox qonorar alırsınız, amma Napoleon üçün, Qacar üçün aylarla əziyyət çəkib az məvacib alırsınız..

- Ən qəribəsi odur ki, Qacarı, Napoleonu, Riçardı oynayırsan, amma səni kənarda o alverçiyə görə tanıyırlar. Nə var, nə var, orada kiçik bir fənd eləmisən, necəsə baxmısan, vəssalam. Belə təəccüblü bir hal... Bilirsiniz, məncə, şəxsiyyətin şəxsiyyət kimi formalaşması üçün ya cəmiyyətin, ya da hökumətin əli olmalıdır. Əgər yaxşı aktyorların varsa, sən onları qorumalısan, məxsusi məvacib ayırmalısan ki, teatrdan çölə çıxmasın. Onda o sanbal görünəcək.

- Seriala çəkiləndə özünüzü xərcləmiş kimi hiss edirsiniz?

- Əvvəl elə düşünürdüm, indi yox. Heç nə xərcləmirəm. Əksinə, serial, ya da kommersiya filmləri təcrübəmi zənginləşdirir. Ömrümü-günümü buna xərcləmirəm ki! Mən özümü ciddi tamaşalara, filmlərə hazırlayıram...

Ölkə.Az

ŞƏRH YAZ
0

Rəşid Behbudovla bağlı ilk dəfə oxuyacağınız XATİRƏLƏR — Mübariz Tağıyev DANIŞIR

Rəşid Behbudovla bağlı ilk dəfə oxuyacağınız XATİRƏLƏR
17:37
Bu gün
1888
Mədəniyyət
A
Bu gün Azərbaycanın korifey sənətkarı, SSRİ-nin xalq artisti, Sosialist Əməyi Qəhrəmanı Rəşid Behbudovun doğum günüdür.

“Ölkə.Az” olaraq dahi sənətkarla uzun illər çalışmış Xalq artisti Mübariz Tağıyevlə əlaqə saxladıq. O, əməkdaşımız ilə söhbətində bildirib ki, çox xoşbəxt insandır ki, Rəşid Behbudovla uzun müddət çalışıb, onu yaxından tanıyıb.

“Mən çox xoşbəxtəm ki, 18 il Mahnı teatrında onunla çalışmışam. O müddətdə gördüklərim, eşitdiklərim ömrümün sonuna qədər mənə bəs edər. Ora böyük bir akademiya idi. Rəşid müəllim bizə yaxınlaşıb heç nə demirdi. Sadəcə hər zaman tapşırırdı ki, o, çıxış edəndə, səhnənin arxasında dayanıb baş verənlərə baxaq. Burada səhnə mədəniyyətindən söz getmirdi, sadəcə o, istəyirdi ki, biz mahnının yaranma prosesini, onu tamaşaçıya necə çatdıracağımızı bilək.

Mən bir daha çox xoşbəxtəm ki, Mahnı teatrı ilə Azərbaycanın rayonlarını, kəndlərini qarış-qarış gəzmişəm. Müəyyən yerlər var ki, inandırım sizi, qış vaxtı biz balaca lampanın altında konsert proqramı ilə çıxış etmişik. Rəşid müəllim hər işin incəliklərinə qədər düşünürdü. Elə yerlər vardı ki, ora elektrik generatoru belə aparırdı. Bəzən deyirdilər ki, Rəşid müəllim biz də var narahat olmayın, deyirdi ki, yox mənim inandığım bu cihazdı bunu qurun. O, işinə bu cür məsuliyyətlə yanaşan biri idi. Adi xırda məsələlərə belə incəliklə yanaşırdı ki, konsert zamanı heç bir problem olmasın. Çünki, Rəşid müəllim üçün fərqi yox idi hansı səhnədə konsert verir. Onun üçün böyük, kiçik proqram yox idi. Bütün çıxışlarına çal-çağır kimi yanaşırdı, hamısı onun üçün eyni idi”.
Əməkdaşımızla söhbətində Xalq artisti Behbudovun insanı keyfiyyətlərindən də söz açıb.

“Bundan başqa Rəşid müəllimin böyük ürəyi vardı. Onu tanımayanlar çox xəsis insan kimi qələmə verməyə çalışırlar. Mən dəfələrlə müsahibələrimdə demişəm. Ansambl üçün, kollektiv üçün ailə başçısı kimi əlindən gələni edirdi. Sadəcə ad günlərində, toylarda çox iştirak etməyi sevmirdi, öz maddi köməyini edirdi. Çünki, məclislərdə iştirak edəndə insanların diqqəti onda qalırdı, məclis yaddan çıxırdı. Bu da onu çox sıxırdı”.

Daha sonra ifaçı Rəşid Behbudovla bağlı əsgərlik xatirəsini də yada salıb.

“1972-ci ildə əsgərlikdə idim. Bir də gördüm məni qornizonun generalının yanına çağırırlar. Mən də əsgərəm, özümü itirdim. Generalın otağına papaqsız girmdim, içəri girən kimi generala əsgər salamı verdim. General mənə baxıb güldü. Gülə-gülə mənə “əlini sal aşağı, papaqsız əsgər salamı verməzlər” dedi. Mən də cavan adam, generalın qarşısında özümü itirdim.

General təəccüblə mənə baxıb dedi ki, “Rəşid Behbudov şəxsən özü sənə görə, mənə teleqram vurub. Sən çox xoşbəxt insansan”. Daha sonra məndən soruşdu ki, “Məgər siz, tanışsınız?”. Mən də sıxılaraq cavab verdim. O gündən mənim üzümə bütün qarnizonun qapıları açıq idi. Rəşid Behbudova böyük hörmət var idi. Bir tərəfdən də  məndə böyük bir məsuliyyət yarandı ki, bir səhv addım atıb, onun adına xələl gətirməyim.  Sonra 1973-cü ildə əsgərliyimi bitirib,  qayıtdım Bakıya, yenidən Mahnı Teatrında çalışmağa başladım.

Bilirsiniz, dahiləri yetişdirmək mümkün deyil. Dahilər doğulanda dünyaya dahi kimi gəlir. Rəşid Behbudov da məhz belə dahilərdən idi. O, rejissorluğu da, musiqinin bütün janrlarını da bilirdi. İncəsənətin bütün sahələrindən xəbərdar idi. 

Hərdən Rafiq Babayevlə məşq edirdi. Ona caz musiqisi ilə bağlı tövsiyələrini verirdi. Rafiq təəccüblə mənə deyirdi, cazın dərinliklərini Rəşid haradan bilir, haradan oxuyub. O, vaxt məlumat almaq üçün internet yox idi. Görün, bu necə dərin insan idi. O, böyük bir kollektivin atası idi. Burada cazz da, estrada da, xalq musiqisi də, rəqs də vardı. Təsəvvür edin, Rəşid müəllimin rəqsdən necə anlayışı vardı.  Biz Hindistanda səfərdə olanda orada bir musiqiyə rəqs qurulurdu. Hind rəqsləri jestlərdən ibarətdir, hər hərəkətin öz mənası var. Rəşid müəllim bunun dərinliyini bilirdi. Rəqqasə nəyisə səhv edəndə tez onu tuturdu, deyirdi bax burada bunu yanlış etdin. Rəqqasəni yormuşdu (gülür). Orada çox möhtəşəm konsert proqramı ilə çıxış etdik. Sən demə, konsert zamanı rəqqasə bir hərəkəti yanlış edib. Bu Rəşid müəllimin nəzərindən qaçmayıb, konsertdən sonra qızdan soruşur ki, sən bunu niyə belə etdin? Moskvada bir rəqs müəllimi vardı, Monoxin rəqqasə dedi ki, müəllimim mənə belə demişdi edim. Rəşid Dehlidən Moskvaya zəng vurub o müəllimdən soruşur ki, həqiqətənmi o hərəkəti rəqqasəyə elə öyrədib. Yəni o insan bu cür dahi idi”.

Əməkdaşımızla söhbətində Xalq artisti Rəşid Behbudovun çox gözəl natiq olduğunu da bildirib.

“O, həm də böyük diplomat, natiq idi. Bir dəfə biz İngiltərədə olanda ziyafətə dəvət olunmuşduq. İki nəfər Moskvadan diplomat vardı, bir də biz. Ziyafətdə Rəşid müəllimə söz verildi, o durub orada elə bir çıxış etdi ki, inandırım sizi diplomatlara söz veriləndə dedilər ki, bizim əvəzimizə Rəşid müəllim çıxış etdi. Demək istədiyimiz bütün sözləri bizim əvəzimizə o dedi”.

Sonda ifaçı Rəşid Behbudovun Azərbaycanı dünyada təmsil edən dahi insanlardan biri olduğunu da vurğulayıb.

“Azərbaycanı uzun illər Rəşid ilə tanıyıblar. O, hər zaman Azərbaycanı dünyada layiqincə təmsil edib. Allah ona qəni-qəni rəhmət etsin. Qəbri nur ilə dolsun”.

Vüsalə Balayeva
Ölkə.Az

ŞƏRH YAZ
0

“Qasımova bacıları hər ay müftə əmək haqqı almaq istəyirdilər”

“Qasımova bacıları hər ay müftə əmək haqqı almaq istəyirdilər”
11:17
Bu gün
4311
Mədəniyyət
A
Azərbaycan Dövlət Akademik Opera və Balet Teatrı Xalq artisti Xuraman Qasımovanın ittihamlarına münasibət bildirib.

"Ölkə.Az" xəbər verir ki, teatrın mətbuat xidmətinin “Qafqazinfo”ya açıqlamasında qeyd olunur:

“Xuraman Qasımovanın səsləndirdiyi fikirlərin heç biri həqiqətə uyğun deyildir. Qasımova bildirir ki, onu və bacısını "cavan qız ikən" Teatrdan uzaqlaşdırıblar. Nəzərə alsaq ki, Xuraman və Fidan Qasımovalarla əmək müqaviləsinə 2005-ci ildə xitam verilib, o zaman F.Qasımovanın 58 (1947-ci il təvəllüdlüdür), X.Qasımovanın isə 54 yaşı (1951-ci ildə doğulmuşdur) var idi. Həm də onlara heç kəs Operada çıxış etməyi qadağan etməyib, sadəcə onlar repertuarda məşğul olmadıqlarına görə, ştatdan azad edilib, tamaşa haqqı ödənilməklə işə keçiriliblər. Onlar bununla razılaşmaq istəmirdilər, ona görə ki, illərlə səhnəyə çıxmadıqları halda hər ay müftə əmək haqqı almaq istəyirdilər.

Nigar Şabanovanın bəyanatına gəldikdə, o artıq öz cavabını alıb, ona cavab verən Xalq artistlərini heç kəs məcbur edib efirə göndərməyib, onlar öz təşəbbüsləri ilə verilişə çıxıb həqiqəti söyləmək istəyiblər. Gənclərə qayğı məsələsi Opera və Balet Teatrında ən yüksək səviyyədədir. Layiq olanlar bu Teatrın səhnəsində öz yerini tutur və onların inkişaf etməsi üçün Teatr rəhbərliyi hər cür şərait yaradır. Son 20-25 il ərzində Opera və Balet Teatrının səhnəsində ilk addımlarını atan gənclərin bir çoxu bu gün artıq yüksək fəxri adlar daşıyırlar, müxtəlif beynəlxalq mükafatlara layiq görülüblər, səsləri dünyanın mötəbər Teatr və konsert salonlarından eşidilir. Xuraman Qasımova bu həqiqətləri görmək istəmir və ya görməməzliyə vurur. Bir daha təkrar etmək istəyirik ki, Opera və Balet Teatrının səhnəsinə heç kəs pul ödəyib gəlmir, burada çıxış etdiklərinə görə onlara pul verilir.

Xuraman Qasımovanın daha bir ittihamı haqqında: "Opera Teatrında səviyyəsiz tamaşalar çoxdur". Əgər Qasımova 2005-ci ildən bu yana Teatra gəlmirsə, tamaşaların səviyyəsi barədə necə mühakimə yürüdə bilər? Opera və Balet Teatrının tamaşalarında xarici qonaqlar, diplomatik korpus nümayəndələri, səfirlər, Azərbaycan elitasının nümayəndələri vaxtaşırı iştirak edirlər. Əgər tamaşaların səviyyəsi onları qane etməsə onlar təkrarən Teatra gələrlərmi? Fikir söyləmək üçün Teatra gəlmək və tamaşalarda iştirak etmək lazımdır.

X.Qasımova "Koroğlu" tamaşası haqqında danışır, atın səhnədə süründüyünü iddia edir. "Koroğlu" operasının hər bir tamaşası "Mədəniyyət" kanalı ilə lentə alınır və sonradan televiziyada nümayiş olunur. Nədənsə atın süründüyünü heç kəs müşahidə etməyib, gülünc və cəfəngiyyat dolu fikirdir. Bu at Teatrın şəxsi atı deyil, o hər dəfə İdman və Gənclər Nazirliyinin tabeliyində olan Atçılıq idmanı və Müasir Beşnövçülük üzrə İOEUPM-dən icarəyə götürülür və qeyd etmək lazımdır ki, hər dəfə Teatra ən yaxşı cins atlar göndərilir.

Daha bir ağ yalan - "teatr bu dəqiqə Sumqayıtdan kənara çıxmır". Qasımovaya demək istəyərdik ki, Teatr nəinki Sumqayıtdan kənara çıxmır, hətta Azərbaycanın hüdudlarından çox-çox kənarda belə qastrol səfərlərində olur. Teatrın muğam və balet truppaları, simfonik orkestri bir çox yaxın-uzaq ölkələrdə - Rusiya Böyük Teatrı, Sankt-Peterburqun Mariinski Teatrı, Belarusun Böyük Akademik Opera və Balet Teatrı, Türkiyənin İstanbul və Ankara Opera və Balet Teatrları, Fransa, Almaniya, Qətər və s. ölkələrdə çıxış etmiş və etməkdədir. 

Teatrın ayrı-ayrı solistlərinin fərdi və qrup halında çıxışlarının coğrafiyası isə daha genişdir. Afaq Abbasova. Fidan Hacıyeva, Samir Cəfərov, Mənsum İbrahimov, Təyyar Bayramov və b. İtaliya, Fransa, Almaniya, Belçika, Avstriya, Çin, ABŞ, Koreya, Böyük Britaniya, Slovakiya, və onlarla başqa ölkələrdə çıxış edirlər. Bu gün Teatrın dirijorları Əyyub Quliyev, Yalçın Adıgözəlov, Orxan Həşimov dünyanın bir çox ölkələrində qastrol səfərlərində olurlar. Teatrın baş rejissoru Hafiz Quliyev Türkiyə, Rusiya, Çin, Belarus, Bolqarıstanda Azərbaycan klassiklərinin əsərlərini səhnəyə qoyur. Baş baletmeyster Kamila Hüseynova və dirijor Yalçın Adıgözəlov hazırda Türkiyədə F.Əmirovun "Nəsimi" baletinin quruluşu üzərində çalışırlar.

Uzun illər bundan əvvəl Azər Rzayevin Teatrda direktor olduğu zamankı qastrolların siyahısını da açıqlaya bilərik: Saratov, Voronej, Omsk, Həştərxan və s. Həm də bunlar A.Rzayevin xidmətləri olmayıb, o zamanki vahid SSRİ məkanında SSRİ Mədəniyyət Nazirliyi tərəfindən respublikalar arasında mədəni mübadilə çərçivəsində baş tutan tədbirlər idi.

X.Qasımovanın daha bir fikri: "mənim tələbəmi Teatra işə götürürlər, kağıza imza atdırırlar ki, "sən demə ki, Xuramanın tələbəsisən". Faktlarla danışmaq lazımdır, xanım. Hansı tələbə belə bir kağıza imza atıb? O nəyisə səhv salıb: Teatra işə qəbul edilərkən, işçilər əmək müqaviləsinə imza atırlar, başqa heç bir sənədə.

Ümumiyyətlə başdan başa yalan və iftiralarla dolu olan bu müsahibəni verməklə X.Qasımovanın özünü ictimaiyyətin yadına salmaq və xatırlatmaq məqsədi güddüyünü düşünürük, başqa cür ola bilməz.

Opera və Balet Teatrının fəaliyyəti haqqında həqiqətləri bu Teatrın daimi tamaşaçıları çox yaxşı bilir, kim bu həqiqəti bilmirsə, onları da tamaşalarımıza dəvət edirik”.

ŞƏRH YAZ
0
BAĞLA